ثی ثُده

دردا که گشت با من ، بیگانه، یار جانی 

     

                                         با دست خود مرا کشت ، لب تشنه در جوانی


من از نفس فتادم ، برخاک رخ نهادم     

             

                                            او می زند به مرگم ، لبخند شادمانی

 

 

 

پ.ن: به نظرم هیچی تو دنیا اینقدر دردناک نیست که آدم در کنار همسرش که مایه سکون و آرامششه امنیت نداشته باشه...

نوشته شده در ۱۳۸٩/۸/۱٦ساعت ۳:۳٠ ‎ب.ظ توسط *لی لی* نظرات ()

Design By : Pars Skin